zaterdag 23 mei 2015


Vorig jaar ging Hayley voor het eerst op schoolreisje. Doodeng vond ik het. Ik had slapenloze nachten van het idee al. Ik twijfelde heel erg of ik haar wel moest laten gaan. Wat als ze haar kwijt zouden raken? Wie ging er op haar letten? Is ze er niet te klein voor? Het was een groot dilemma bij ons thuis en de juf wist gelukkig van onze twijfels.

Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen haar wel te laten gaan. Het was weer een stukje loslaten. En ik moest mijn eigen egoïsme en angst opzij zetten zodat Hayley een dagje plezier kon hebben. De zin: Men lijdt het meest van het leed dat men vreest" in 1 van de reacties op het stukje over het dilemma, raakte mij heel erg. En de uitspraak klopt ook gewoon. Hayley ging dus op schoolreisje. Ik zwaaide haar uit met traantjes over mijn wangen. Ze had een geweldige dag gehad en ik had een nieuwe angst overwonnen.

Dit jaar mocht ik mee op schoolreisje! Super leuk. De klassenmoeders mogen altijd mee en moeders die regelmatig helpen in de klas. Ik help zo nu en dan een knutselochtend mee en mijn man rijdt vaak mee als de kinderen een mini- uitje hebben.

Afgelopen woensdag was het dan zover. We gingen met de kleuters een paar uurtjes naar speelpark Oud Valkeveen in Naarden. Een hartstikke leuk park en super dichtbij voor ons.
Om 08:15 uur kregen we een korte briefing in de gang. Het verliep allemaal wat rommelig en iedereen had het druk met van alles, behalve met het uitleggen aan de moeders wat er moest gebeuren en wat de regels zijn. Gelukkig zijn de moeders uit mijn klas al vaker mee geweest en waren ervaren schoolreisje moeders. Ze vertelden ook dat we de hele dag samen op pad gaan. 4 Moeders en 19 kinderen en iedereen moet zijn eigen koppen tellen. Ik had verwacht dat ik de hele dag alleen met 5 koters zou zijn, dus dit leek mee een gezellig idee en ook wel praktisch.

Als je als hulpouder mee gaat op schoolreisje, moet je niet denken dat je gezellig mee gaat. Nee, het is keihard werken als bodyguard. Je kan niet leuk mee doen in de attracties. Het is zorgen dat de kindjes het leuk hebben, iedereen veilig is, iedereen bij elkaar is, niemand kwijtraakt, iedereen eet en drinkt, plast en poept en potentieel gevaar meteen kunnen inschatten.

Ik werkte dan ook zo samen met de andere moeders dat bij attracties, 1 moeder bij de rij voor de ingang stond, 1 bij de uitgang en de andere 2 moeders bleven bij de overgebleven kinderen. En om de zoveel minuten keek je of je al je eigen kindjes zag. Ik heb nog nooit zo vaak 5 namen op genoemd in mijn hoofd en de koppen erbij gezocht. De hele dag was het goed opletten en hier en daar werden er wat val- en botspartijen getroost. Verder was alles prima verlopen: de kinderen hadden het leuk, het was mooi weer en niemand was gewond of kwijt. Missie geslaagd!


Toen ik thuis op de bank zat, was ik kapot. Maar ook al was het zo vermoeiend, het gaf een voldaan gevoel om die kinderen dolblij en heelhuids bij hun ouders af te leveren. En als je dan nog een bedankje krijgt voor de goede zorgen, ja, daar doe je het voor! Ik kreeg natuurlijk meteen de vraag of ik het nog een keer zou doen als ik mee zou mogen. Ik had er nog niet helemaal een antwoord op. Misschien wel. Want hier moet ik wel een jaar van bijkomen ;).

1 opmerking:

  1. Ik vind schoolreisjes ook altijd spannend. Maar inderdaad, je moet je kind loslaten!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!