vrijdag 17 maart 2017


De titel zegt het al waar dit artikel over gaat. Misschien een gevoelig onderwerp, maar ik heb het (volgens mij) nog niet eerder erover gehad op mijn blog. Want ik vraag me af; geef jij het kind van een ander weleens op z'n donder? Hoe ik opeens op dit onderwerp kom? Ik vertel het je hieronder.

Gisteren na het avondeten mochten Hayley en Hayden nog even spelen in de speeltuin bij ons voor de deur. Er waren nog een aantal andere kleine kinderen vrolijk aan het scheppen in het zand bij het speeltoestel. Ik had één van mijn eetkamerstoelen buiten gezet en ben lekker in het zonnetje gaan zitten. Ik keek hoe de kinderen speelden. Hayley mag wel alleen naar buiten, maar Hayden nog niet en daarom houd ik altijd toezicht.

Er was één jongetje van Hayden's leeftijd dat ruzie had met een ander kleiner jongetje. Ze gooiden met zand naar elkaar. Ze werden uit elkaar gehaald en het kleinere jongetje ging een meter verderop zitten om verder te spelen. Het andere jongetje had blijkbaar zijn gam nog niet gehaald, schepte een volle berg met zand, liep naar het kleinere jongetje en gooide de zandhoop over hem heen.
Het moeder van het kleinere jongetje reageerde niet. Ze klopte alleen maar wat zand weg en het jongetje met de schep kreeg een 'soort van op z'n donder' van zijn eigen moeder. Hij moest 10 tellen in de hoek staan binnen en hij moest dan excuses aanbieden. En terwijl hij dat deed zat zijn moeder een beetje te fluisteren wat hij moest doen.

Niet mijn manier, maar ieder zijn ding. De kinderen speelden weer verder. Maar ik hield het jongetje met de schep in de gaten. Ik vertrouwde hem niet. En mijn gevoel klopte. Het jongetje speelde even  met Hayden. Ze waren samen aan het scheppen. Hayden zat even op zijn knietjes, ik zie dat jongetje naar zijn schep kijken en toen naar het hoofd van Hayden. En ja hoor, hij geeft Hayden uit het niets een knal op zijn hoofd met de schep.

Wat ik deed? Ik rende er naartoe, checkte of Hayden ok was, pakte de schep af van het jongetje en gaf hem op zijn donder. Ik raakte hem niet aan. Absoluut niet. Maar ik zei hem duidelijk, heel duidelijk, dat het niet ok is en vooral heel stout. Daarna kwam moeder langzaam aangelopen. Ik vertelde wat haar zoon deed en moeder liep rustig naar haar zoon toe en troostte hem. Hij was natuurlijk in dikke tranen.
Ondertussen keken de twee moeders op het bankje ernaast verbaasd toe. Geen idee of het naar mij was of naar het vervelende jongetje en zijn moeder. Ik had het nog nooit gedaan op die manier, maar dit kind kreeg van mij op z'n donder. En ik denk heel stiekem dat zijn moeder daar van kan leren.

Het jongetje werd weer zachtjes toegefluisterd en moest zijn excuses aanbieden aan Hayden. De moeder gunde mij geen blik waardig. Op vakantie heeft Hayden tijdens het dansen een meisje omgeduwd, naast het feit dat hij zijn excuses aan moest bieden, bood ik de ouders mijn excuses aan. Op een één of andere manier vind ik dat wel zo fatsoenlijk.

Daarna zijn we maar weer naar binnen gegaan. Hayden was gelukkig ok, hij had een gat in zijn hoofd kunnen hebben. Toen ik eenmaal een beetje bedaard was, dacht ik aan de blikken van de andere moeders. Vonden ze het nou niet ok dat ik het kind van een ander corrigeerde waar de moeder bij was? Was het wel ok dat ik hem aanpakte?

Wat vind jij? Had jij hetzelfde gedaan? Of heb jij weleens zoiets meegemaakt?

5 opmerkingen:

  1. ik heb ook een keer in een zwembad meegemaakt met een moeder die heerlijk lag te zonnen ,het lieve zoontje zat veel kinderen te pesten maar het ergste was dat mijn jongste dochter toen net één jaar speelde in de zandbak en toen zo uit het niets gaf dat joch haar een enorme klap op haar hoofd ,ja en wat doe je dan als moeder ,ik gaf hem een paar tikken op zijn broek en ja toen kwam de moeder in actie ,wat mij bezielde om haar kind te slaan .toen zei ik ,had je dat jong maar eerder moeten waarschuwen ,was ook zo,n moeder die zei toen het kind zei ,mamma ik moet plassen ,doe maar in het water zei mevrouw ,stel je voor zeg ,helemaal naar de wc

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is wel weer heel extreem. Schaam je om je kind te slaan, laat staan een ander kind. Als je dit bij mijn kind had gedaan, had ik aangifte gedaan en kon je zelf je tanden gaan oprapen. Mafkees!

      Verwijderen
  2. Terecht hoor Elise! Zolang je andermans kinderen niet aanraakt, zeker op zijn plek zetten. Zeker om je eigen kind te beschermen. Ik vind het altijd erg irritant als ik ergens iets van moet zeggen omdat de ouders het zelf niet doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Raar zo'n moeder, ik zou het ook doen. Als die moeder het niet doet, geef ik hem wel een lesje decorum. Of ik hem vastpak, geen idee, dat hangt van het moment af. Maar ik zou ook zeker wat tegen die moeder zeggen. Of ze het normaal vindt dat haar kind zo doet. En als zij zo doorgaat, haar kind niet goed zal presteren in het leven, maar meer richting gevangenis gaat. En haar vragen of zij dat wil voor haar zoon. En ik zal mijn kind zeggen dat hij de volgende keer terug mag slaan. Eens kijken hoe die moeder dan reageert... Eerst slaan mag niet, jezelf beschermen des te meer.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heb ik 1x voorgehad op school na mijn zoontje in de eerste kleuterklas! met een rode kaak en in tranen naar buiten kwam en de juf het niet zou gezien hebben en er verder ook geen aandacht aan gaf.
    Ik hoorde van mijn zoontje wie het gedaan had ben er achterna gelopen en heb die jongen in bijzijn van zijn mama aangepakt (niet aangeraakt) dus ja ik heb een kind van een ander al eens op zijn donder gegeven!

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!